"Słoń" jest autorską rekonstrukcją wydarzeń, jakie miały miejsce w Columbine High School w dniu 20 kwietnia 1999 roku. Gus Van Sant podjął się w swym filmie nadzwyczaj trudnego zadania, jakim było przedstawienie postaw uczniów odpowiedzialnych za śmierć trzynastu osób i zranienie następnych dwudziestu czterech. To masowe morderstwo, do którego doszło na terenie liceum w stanie Colorado, odbiło się szerokim echem na całym świecie, ponadto stało się przyczynkiem do wykraczającej poza Stany Zjednoczone dyskusji na szeroko rozumiane zjawiska społeczne. Kwestia powszechnej dostępności do broni, chorych ideologii czy wpływu mediów i gier komputerowych na psychikę młodych ludzi były poddawane analizom na wszelkie możliwe sposoby, nie prowadząc nigdy do jednoznacznych wniosków. Amerykański reżyser w swym dziele postawił na formułę rekonstrukcji wydarzeń, bez stawiania oczywistej diagnozy, kwestie motywacji bohaterów dramatu i wszelkiego rodzaju refleksji pozostawiając widzom. "Słoń" jest zrealizowany w ascetycznej, paradokumentalnej formie, z wykorzystaniem niezawodowych aktorów, bez epatowania dramatyzmem i okrucieństwem. Długie ujęcia, minimalistyczny dźwięk i z pozoru niezobowiązujące wymiany zdań miedzy bohaterami, stanowią podstawę przyjętych przez reżysera założeń artystycznych. Ta surowość formy czyni film nadzwyczaj oryginalnym, ale i kontrowersyjnym. To, że autor nie narzuca widzom jakichkolwiek wniosków, prezentując jedynie delikatnie zarysowane tropy, może stanowić rozczarowanie dla zwolenników jednoznacznych interpretacji w dziele filmowym. Bynajmniej nie przeszkodziło to twórcy odnieść międzynarodowego sukcesu i uzyskać wartościowych laurów, z nagrodą dla najlepszego filmu festiwalu w Cannes na czele. Artystyczne intencje Van Santa stawiają jego dzieło na przeciwległym biegunie zrealizowanej kilka lat później, poruszającej tę samą problematykę "Naszej klasy". Surowość i minimalizm "Słonia", stanowią bardzo wartościowe dopełnienie wywołującego ogromne emocje, nie pozostawiającego widza obojętnym, estońskiego filmu. Wydaje się, że gdzieś pomiędzy tymi dwoma koncepcjami kryje się prawda o przyczynach takich dramatów, trudno jednakże doszukiwać się jednoznacznej i oczywistej diagnozy. Zarówno pracownicy oświaty jak i rodzice dorastającej młodzieży z pewnością wyciągną własne wnioski z tych bardzo bolesnych, ale niezwykle ważnych filmów. (Paweł Kowalczyk - PBW w Łodzi)